We praten liever over groei dan over leegte. Over succes dan over schaamte. Toch is dat het waar veel ondernemers aan onderdoor gaan. Ook ik heb hier in het verleden mee te maken gehad. En juist dáár ontdekte ik wat echte groei betekent.
Ik ken het gevoel maar al te goed. Je hebt personeel, klanten, verantwoordelijkheden, ambities. Iedereen kijkt naar je. En dus ga je door. Je hebt plannen, ambities, passie. En toch kwam er een moment dat ik niet meer wist hoe ik verder moest. Ik lag wakker van cijfers, de onzekerheid, vertrouwen. Tot ik begreep dat de stilte me niets afnam, maar juist van alles liet zien.
We leren immers niet hoe we moeten falen. We leren alleen hoe we moeten presteren. Ik heb in mijn loopbaan veel successen gekend. Bedrijven mee opgebouwd, laten groeien, deals gesloten waar ik trots op was. Het ging goed, tot het ineens abrupt stopt met ‘goed gaan’.
Jaren geleden nam ik een bedrijf over. Alles leek in orde: keurige rapportages, accountants die hun handtekening zetten, cijfers die klopten. Totdat de werkelijkheid zich aandiende. Na de overname kwamen de eerste signalen: facturen die niet te herleiden waren, omzetten die nooit hadden bestaan, constructies die doelbewust waren opgezet om de boel mooier te laten lijken dan hij was. Nepomzetten. Valse beloftes. En jij, als nieuwe eigenaar, je hoofdtaak wordt ineens puin ruimen. Je kijkt in de spiegel en vraagt je af: waar ging het mis? Bij hen? Of bij mij, was ik te naïef?
Het was een keiharde confrontatie met verlies, teleurstelling en falen. Het kostte me een groot deel van mijn vermogen. Maar eerlijk? Dat was niet het zwaarste verlies. Het ergste was het vertrouwen dat in scherven lag. In mensen. In systemen. In mezelf. Want hoe kan iets zó misgaan terwijl iedereen zegt dat het klopt? Het antwoord is pijnlijk eenvoudig: soms klopt alles op papier, maar niets in de praktijk. En daar doet niemand iets aan. Je staat alleen.
Die periode heeft me uiteindelijk veranderd. Niet verbitterd, maar wakker geschud. Ik leerde dat falen niet alles zegt over wie je bént. Het zegt alleen iets over waar je op dat moment stond en wat je nog mocht leren. Het bracht me iets dat geen geldbedrag kan vertegenwoordigen: duidelijkheid, veerkracht, een andere blik op succes. Want echte groei begint pas als je durft te kijken naar wat er misging.
Ondernemers breken niet omdat ze falen, ze breken vaak omdat ze niet mógen falen. Ik zie het elke dag bij ondernemers die ik begeleid. De zoon van de eigenaar die nog steeds te veel naar de pijpen van vader danst, de controlfreak die alles tot in perfectie zelf doet en er onderdoor gaat, de vrouw die alles heeft, winst, personeel, auto, netwerk maar geen voldoening voelt, de coach die zoveel ondernemers helpt te groeien maar soms ook met zichzelf ‘struggelt’. En toch is er helemaal niets mis mee.
We stoppen falen in de doofpot, terwijl het juist de plek is waar inzicht ontstaat. Falen is feedback. De harde spiegel die je dwingt om jezelf opnieuw uit te vinden.
Over al deze onderwerpen gaat mijn nieuwe boek: Waar Ballast Achterblijft, dat begin 2026 zal verschijnen. Een persoonlijk verhaal over vallen, opstaan en opnieuw leren lopen, letterlijk én figuurlijk. Over mijn Camino-wandeling van 936 kilometer, maar vooral over de innerlijke tocht die ik onderweg maakte.
Het boek gaat verder dan ondernemerschap. Het gaat over mens zijn. Over verantwoordelijkheid, loyaliteit, verlies, rouw, veerkracht en opnieuw kiezen. Thema’s die ons allemaal raken, in werk, relaties, familie, en in het leven zelf. Het is geen succesverhaal. Het is een groeiverhaal. Over leren loslaten, opnieuw vertrouwen, en ontdekken wie je bent als alles wat je had, wegvalt.
Dus ja, laten we het taboe op falen doorbreken. Niet door het goed te praten, maar door het eerlijk te omarmen als onderdeel van ondernemen én van het leven. Want uiteindelijk gaat het niet over winst of verlies, maar over de moed om trouw te blijven aan jezelf ook als het schuurt, kraakt en pijn doet.
Herken je dit? Misschien zit je zelf midden in een periode waarin iets niet lukt. Misschien sta je op het punt om iets los te laten dat ooit werkte maar nu niet meer. Misschien wil je graag keuzes maken maar je weet het gewoon niet. Weet dan: falen is geen eindstation. Het is de uitnodiging om eindelijk te worden wie je eigenlijk al bent.