De kracht van topsport is groot. Zo las ik deze week het verhaal van Sherida Spitse, (oud)aanvoerster van onze Oranje Leeuwinnen. Het ging niet over het aantal interlands. Niet over haar statistieken.
Het ging over haar kwetsbare kant. Over een periode waarin het misging. Gokken. Schulden. Schaamte. Een leider die ook gewoon mens bleek te zijn.
En ik voelde bewondering. Niet omdat ze perfect is. Maar omdat ze het aandurft om te zeggen: hier ging het mis. Dat vraagt meer moed dan een beslissende penalty nemen.
We leven in een wereld waarin succes luid wordt gedeeld en falen stil wordt verstopt. Ook in het ondernemerschap zie ik dat dagelijks terug.
We tonen de omzetgroei. De overname. De nieuwe mensen die we aannemen. De awards aan de muur. Maar zelden delen we de momenten van twijfel.
Achter sterke leiders schuilt vaak een innerlijke strijd die niemand ziet. Loyaliteit aan familie, aan medewerkers of aan een ooit gemaakte keuze die eigenlijk niet meer past. Patronen die ooit helpend waren maar nu blokkeren. Controlemechanismen die succes brachten maar groei in de weg staan.
Ik heb het al meerdere malen geschreven want het doet me serieus wat. Ik zie het té vaak. Veel ondernemers stellen beslissingen uit niet omdat ze onbekwaam zijn, maar omdat er iets onder zit. Angst om mensen teleur te stellen. Angst om status te verliezen. Angst om toe te geven dat een eerdere keuze niet de juiste was.
Schaamte speelt daarin een grotere rol dan we willen erkennen. Schaamte over fouten. Over financiële missers. Over leiderschap dat tekortschiet. En schaamte zorgt ervoor dat we het verbergen. En wat je verbergt, kun je niet ontwikkelen.
De echte groei begint pas wanneer falen geen bedreiging meer is voor je identiteit, maar informatie wordt. Een signaal. Een spiegel. Dan verschuift leiderschap van presteren naar leren. Van controle naar bewustzijn. Van imago naar integriteit.
En dat is misschien wel de moeilijkste wedstrijd die er is. Falen is immers niet het probleem. Verstoppen wel.
Het verhaal van Spitse raakte mij omdat het laat zien wat er gebeurt wanneer iemand het masker durft af te zetten. Wanneer je niet langer alleen het beeld van kracht, succes en controle laat zien, maar ook de twijfel, de misstappen, de schaamte. Wanneer je niet kiest voor imago, maar voor waarheid.
Want leiderschap gaat niet over onfeilbaar zijn. Het gaat over verantwoordelijkheid nemen voor je verhaal. Over erkennen waar je bent gevallen. Over uitspreken wat je liever verborgen had gehouden. Het masker beschermt je reputatie. Maar het belemmert je groei.
Pas wanneer je durft te zeggen: hier ging het mis, hier heb ik geworsteld, hier heb ik geleerd, ontstaat er ruimte. Ruimte voor ontwikkeling. Ruimte voor echte verbinding. Ruimte voor vertrouwen.
Kwetsbaarheid is geen verlies van autoriteit. Het is het fundament ervan.
Wil jij eerlijk kijken naar je eigen patronen? Durf jij te onderzoeken welke ballast jij nog meedraagt? Zou je het fijn vinden als ik eens met je meega op onderzoek?
In mijn boek 𝐖𝐚𝐚𝐫 𝐁𝐚𝐥𝐥𝐚𝐬𝐭 𝐀𝐜𝐡𝐭𝐞𝐫𝐛𝐥𝐢𝐣𝐟𝐭 schrijf ik hierover. Over de maskers die we dragen. Over de loyaliteiten die ons klein houden. Over winnen en verliezen. Over controle willen houden terwijl je eigenlijk los moet laten.
Loslaten is immers de mooiste vorm van vasthouden
Het is geen managementboek. Het is een spiegel.
Niet alléén voor ondernemers. Voor alle mensen die voelen dat er meer zit onder het oppervlak.
𝐈𝐧𝐭𝐞𝐫𝐞𝐬𝐬𝐞: 𝐤𝐥𝐢𝐤 𝐨𝐩 𝐞𝐞𝐧 𝐯𝐚𝐧 𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫𝐬𝐭𝐚𝐚𝐧𝐝𝐞 𝐥𝐢𝐧𝐤𝐬:
Je mag natuurlijk ook een mail sturen aan martien@nexum-sfc.nl of een Whatsapp naar 06-51151298. Je ontvangt dan een gesigneerd exemplaar thuis gestuurd.
#Leiderschap #Ondernemen #Kwetsbaarheid #FalenEnOpstaan #WaarBallastAchterblijft