De vakantie is voorbij. Althans voor mij. Sinds gisteren ben ik weer lekker langzaam aan het opstarten. Daarom ga ik je vandaag geen gouden tip geven. Niet over leiderschap. Niet over de manier van leven. Niet over coaching. Niet over ondernemen. Sterker nog, het is heel tegendraads, maar ik verzoek je vandaag om eens te stoppen met luisteren. Ja naar iedereen. Zomaar één uurtje. Waarom? Ik zal het je vertellen.
Laten we eerlijk zijn. Wanneer ben jij voor het laatst een dag doorgekomen zonder dat iemand jou vertelde hoe je zou moeten leven? Nog vóór je uit bed stapt vertelt je horloge hoe je hebt geslapen. LinkedIn vertelt hoe succesvol je zou moeten zijn. Instagram laat zien hoe gelukkig anderen lijken. TikTok vertelt hoe je moet eten. Spotify heeft weer een podcast waarin iemand uitlegt waarom jij het al jaren verkeerd doet. De krant vertelt waar je bang voor moet zijn. Het journaal vertelt waarom de wereld in brand staat. Een influencer laat zien hoe jouw ochtendroutine eruit hoort te zien. En ergens tussendoor probeer jij ook nog gewoon jezelf te zijn.
We zijn geen mensen meer. We zijn algoritmes geworden. We reageren. We scrollen. We vergelijken. We optimaliseren. We consumeren. We kopiëren. En langzaam gebeurt er iets gevaarlijks. We denken steeds vaker dat de gedachten van anderen waarheid zijn. En de gedachten van onszelf stellen niets voor.
Mag ik je iets confronterends vragen? Hoeveel van jouw mening is eigenlijk nog van jou? Vind jij intermittent fasting echt prettig… of omdat drie podcasts zeiden dat het slim was? Loop jij 10.000 stappen omdat je lichaam daarom vraagt… of omdat een horloge anders een rood rondje laat zien? Werk jij zestig uur per week omdat jij dat wilt… of omdat je bang bent achter te blijven? Wil jij echt steeds groter groeien… of wil je vooral niet minder lijken dan die ondernemer op LinkedIn?
Ik zie het zo vaak. Ondernemers. Bestuurders. Directeuren. Mensen die miljoenenbedrijven leiden. En bijna allemaal stellen ze dezelfde vraag: ‘Hoe krijg ik meer rust?’ Maar vervolgens luisteren ze naar nóg een podcast, lezen nóg een boek, volgen nóg een training, zoeken nóg een methode, nóg een AI-tool, willen nog meer geld. We zoeken rust… maar voegen vervolgens alleen maar steeds meer toe.
Het probleem zit helemaal niet in jouw agenda. Het probleem zit in de hoeveelheid stemmen die dagelijks in jouw hoofd wonen. Die van je ouders. Je partner. Je klanten. Je medewerkers. De media. Social media. De economie. De politiek. De experts. De goeroes. En ergens… heel ergens ver weg… zit jouw eigen stem. Zacht. Bijna onhoorbaar. Omdat iedereen harder schreeuwt.
Ik ben daar zelf ook ingetrapt. Jarenlang. Ik dacht dat ik slimmer moest worden. Meer kennis. Meer boeken. Meer opleidingen. Meer technieken. Meer antwoorden. Tot ik ontdekte dat mijn grootste doorbraak niet kwam door iets toe te voegen, maar door iets weg te halen: ruis, verwachtingen, status, bewijsdrang en de overtuiging dat iemand anders beter wist hoe ik mijn leven moest leven dan ikzelf.
We zijn verslaafd geraakt aan externe bevestiging. Een like. Een reactie. Een compliment. Een certificaat. Een omzetrecord. Een horloge dat zegt dat je goed hebt geslapen. Een app die zegt dat je gezond bent. Maar kun jij jezelf nog vertrouwen zonder dat iemand anders bevestigt dat je goed bezig bent? Daar begint vrijheid.
Ik kijk om me heen en ben van mening dat dit zomaar het grootste probleem van deze tijd kan zijn. We hebben toegang tot bijna alle kennis van de wereld, maar raken steeds verder verwijderd van onze eigen wijsheid. We weten alles. Behalve wat we zelf werkelijk willen.
Dus nogmaals, vandaag geen tips. Geen vijf stappen. Geen ochtendroutine. Geen protocol. Geen challenge. Slechts één opdracht. Zet vandaag eens een uur alles uit. Geen telefoon. Geen podcast. Geen LinkedIn. Geen nieuws. Geen muziek. Geen advies. Alleen jij. Ik durf er bijna geld op in te zetten dat dat moeilijker is dan een marathon lopen. En dat zegt misschien wel alles.
Leef jij nog jouw leven… of ben je ongemerkt het leven gaan leiden dat het algoritme, de media, de experts en de verwachtingen van anderen voor jou hebben bedacht? Want pas als die vraag pijn doet… kan er iets veranderen. Ook bij jou.