Hoe was je Camino?
“Mooi avontuur zeker.”
“Vertel eens in het kort?”
“Wat heeft het je gebracht?”

Dat zijn de vragen zodra je thuiskomt.
Maar er is geen kort. Geen snelle samenvatting.
De Camino is geen vakantie. Geen hobbywandeling.
Het is een weg waar alles wat je thuis wegstopt,
zich in stilte terug naar de oppervlakte werkt.

Je loopt, dag na dag, stap na stap, met jezelf.
En je ontdekt hoe weinig je nodig hebt
en hoeveel ballast je hebt meegesjouwd.
Ballast van spullen. Van moeten. Van het idee
dat je pas iets waard bent als je presteert of bezit.

Bullshit, zegt de Camino.
Het enige dat je nodig hebt:
een rugzak, een paar shirts,
en de bereidheid om het met jezelf uit te houden.

De weg is rauw en eerlijk.
Hij laat je zien dat je pas begint
als je denkt dat je niet meer kunt.
Dat je lijf verder kan, je hoofd rustiger wordt,
je hart zich opent.

Ik zag hoe mensen stopten met toneelspelen.
Hoe stoere mannen braken.
Hoe vrouwen fluisterden dat ze niet meer wisten wie ze waren.
Hoe een wildvreemde je hand vasthoudt, en je weet: dit is écht.

Ook ik heb dingen achtergelaten:
oude wrok, spijt, het eeuwige stemmetje
“Je moet presteren, beter worden.”
Tot hier. Niet verder.
Eerst goed voor mezelf, dan pas voor een ander.

De Camino dwingt je stil te staan.
Te kijken naar waar je voor rent,
waar je voor vlucht,
wat je wilt loslaten en wat je wilt vasthouden.

Want thuis wacht weer het circus:
agenda’s, meetings, verwachtingen.
De verleiding om weer te vullen met spullen, Netflix,
en lege beloftes aan jezelf.

Maar je kunt meenemen dat minder genoeg is.
Dat je mag vertragen, huilen, breken
en dat niemand wegloopt.
Dat je niet perfect hoeft te zijn.
Dat écht contact geen prijskaartje heeft.
Dat een leeg hoofd waardevoller is dan een vol huis.

En als je weer wankelt,
onthoud: je bent genoeg.
Kwetsbaar en krachtig tegelijk.
Er is altijd een reservoir. Je hebt altijd over.
Je hoeft niet alles vast te houden,
sommige dingen mag je eindelijk neerleggen.

De Camino eindigt niet.
Hij fluistert op dagen dat je jezelf vergeet:
Vertraag. Wees zacht. Blijf echt. Wees moedig.

Dat is geen slot, maar een afspraak.
Met mezelf. Met jou.
Met iedereen die durft één keer voor zichzelf te kiezen.